Bevindingen

Claude Code, een tweede paar handen op je eigen pc

Doel van deze module

Na deze module weet je wat Claude Code is, waarin het verschilt van Hermes, en waar het gevaarlijk wordt. Je hoeft niets te installeren om dit te lezen: het programma staat al op deze pc, versie 2.1.318, en je leest hier alleen wat het doet.

Wat het is

Claude Code is een agent van Anthropic die je niet in een chatvenster aanspreekt maar in je terminal. Je typt een opdracht in gewone taal, en het programma leest bestanden, wijzigt ze, en voert opdrachten uit tot de taak klaar is.

Het woord code in de naam is misleidend. Het werkt op mappen en bestanden, en dat is breder dan programmeren: een map met teksten, een website, een verzameling notities. Alles wat als tekst op je schijf staat, kan het lezen en aanpassen.

De cyclus die het draait is altijd dezelfde, en die is de kern van elke agent:

  1. Het leest je vraag en de context van de map.
  2. Het denkt na over de volgende stap.
  3. Het gebruikt een stuk gereedschap: een bestand lezen, een bestand schrijven, een opdracht uitvoeren, iets opzoeken.
  4. Het bekijkt het resultaat van dat gereedschap.
  5. Het herhaalt tot de taak klaar is of tot het iets van jou nodig heeft.

Dat herhalen is het verschil met een chatvenster. Een chat geeft één antwoord. Een agent probeert, kijkt of het lukte, en gaat door.

Waarom dit naast Hermes staat en niet in de plaats ervan

Hermes is de baas van je opstelling: het praat met jou, het bewaart je herinneringen, het draait je geplande klussen. Claude Code is een specialist die je inhuurt voor één klus in één map.

De verhouding is er een van opdrachtgever en uitvoerder. Hermes kan Claude Code starten en het werk laten doen, in een losse opdracht zonder gesprek. Je hoeft dus niet zelf in die terminal te zitten om het te gebruiken. Dat is precies wat de skill claude-code op deze machine doet.

Er is ook een nuchtere reden om het apart te houden: twee agents die allebei in dezelfde bestanden schrijven, lopen elkaar in de weg. Zie ook Backups, waarom je opstelling een kopie verdient.

Het toegangssysteem, en waarom het bestaat

Elke actie die het programma wil doen, gaat door een controle. Jij bepaalt vooraf hoeveel het mag beslissen.

De standen die er nu zijn:

  • default: het vraagt toestemming voor elke stap die iets verandert of uitvoert. Jij keurt goed of wijst af.
  • acceptEdits: bestanden aanpassen mag zonder vragen, opdrachten in de shell vragen nog steeds om toestemming.
  • plan: het maakt eerst een plan en wacht op jouw akkoord voor er iets gebeurt. Dit is de stand die je wil bij een grote opdracht.
  • auto en dontAsk: tussenstanden waarbij het zelf meer beslist, bedoeld voor werk dat je vertrouwt.
  • bypassPermissions: de allesmag-stand. Geen enkele vraag, geen enkele rem.

Die laatste is de stand die je nooit thuis aanzet. Het is één tekenreeks die het verschil maakt tussen een agent die voorstelt en een agent die uitvoert, en het tweede kan in seconden een map wissen die je jaren hebt opgebouwd. Wil je die stand ooit gebruiken, dan doe je dat in een wegwerpbare omgeving, niet op de schijf waar je werk staat.

De oude handleiding die je hierover bewaarde, noemde vier standen. Er zijn er nu meer, en dat is het soort verandering dat je in een handleiding van vorig jaar niet terugvindt.

CLAUDE.md, het geheugen dat bij de map hoort

Bij elke start leest het programma een bestand met de naam CLAUDE.md in de hoofdmap van je project. Daarin staat wat het moet weten voor het begint: welke opdrachten je gebruikt, welke afspraken gelden, hoe de map in elkaar zit.

Er zijn drie lagen: een algemene op je hele pc, een per project die je met een team deelt, en een persoonlijke die niet in de versiegeschiedenis terechtkomt. Een vierde laag, .claude/rules/, bundelt losse regelbestanden als het er te veel worden voor één document.

De regel die de handleiding zelf geeft is de beste die er is: elke zin moet de vraag doorstaan of het programma fouten zou maken als die zin er niet stond. Zo nee, dan hoort ze er niet in. Een geheugenbestand dat vol staat met sfeertekst kost bij elke start geld en levert niets op.

Wat het nog meer kan

  • MCP servers: koppelingen naar dingen buiten je schijf, zoals een databank, een API, een dienst. Dezelfde MCP die Hermes gebruikt, alleen aan de andere kant van de lijn.
  • Sub-agents: het splitst een grote taak op en laat meerdere agents tegelijk aan verschillende delen werken, elk met een eigen gesprek en een eigen set gereedschap.
  • Hooks: vaste opdrachten die automatisch lopen op een moment dat jij kiest, bijvoorbeeld een formattering nadat een bestand is aangepast, of een blokkade wanneer een opdracht gevaarlijk is. Dit is de plek waar je een rem bouwt die niet van het model afhangt.
  • Skills: tekstbestanden met een werkwijze die het zelf oppikt wanneer een taak erbij past. Precies hetzelfde idee als de skills in Hermes.

Een opdracht zonder gesprek

De vorm die voor jou het meest bruikbaar is, is de losse opdracht. Je geeft één taak mee en het programma doet die, levert het resultaat en stopt:

claude -p "vat de wijzigingen in deze map samen in vijf punten"

Er komt geen menu, geen vraag, geen gesprek. Dat maakt het bruikbaar in een geplande klus, en dat is waarom Hermes het op deze manier aanstuurt. Er hoort wel een rem bij: een limiet op het aantal stappen en een limiet op het bedrag, anders kan één verkeerd begrepen opdracht blijven doorgaan.

Waar het eerlijk misgaat

  • Het is een agent met schrijfrechten. Een verkeerde interpretatie is geen verkeerd antwoord in een venster, het is een gewijzigd bestand. Zonder kopie van je map is dat niet terug te draaien.
  • Het is geen programmeur die je begrijpt. Het kan iets bouwen dat werkt en dat je zelf niet kan onderhouden. Dat is dezelfde valkuil als in Bouw-wat-je-zelf-kan.
  • De context raakt vol. In een lang gesprek wordt de kwaliteit meetbaar slechter. Dat is geen vaag gevoel, het is een grens waar je met een commando naar kan kijken.
  • De goedkope stand is niet de zuinige stand. Een krachtiger model met minder denkruimte kan zuiniger zijn dan een zwak model met veel, om dezelfde reden als in Van model wisselen en hoe hard het nadenkt.
  • De installatie is veranderd sinds jouw document. De npm-route die erin staat, is niet meer de aanbevolen weg. Het programma installeert nu met een eigen installatiescript, en op Windows werkt het zonder WSL.

Wat het kost

Je hebt een Anthropic-account nodig. Ofwel een abonnement waarbij het verbruik binnen je plan valt, ofwel een API-sleutel die per token afrekent. Dat tweede is de duurdere en de onvoorspelbaardere weg, want een agent die veel stappen zet verbruikt veel.

De eerlijke regel: begin met een abonnement en een limiet per opdracht, en kijk pas naar een sleutel als je het gebruik echt kent.

Kernwoord

Claude Code is een agent met schrijfrechten op je eigen schijf. Het verschil tussen nuttig en gevaarlijk zit niet in het model maar in de stand die jij aanzet.

Vooruitblik

De volgende stap is niet het programma zelf maar de rem eromheen: welke mappen het mag aanraken, welke stand standaard aanstaat, en welke kopie je maakt voor je het loslaat.

Bronnen

  • claude --version op deze pc, 2.1.318, nagekeken op 15 november 2026
  • De documentatie van Anthropic, https://code.claude.com/docs/en/setup, voor de installatieroutes en de platformeisen, nagekeken op 15 november 2026
  • De skill claude-code op deze machine, voor de standen, de losse opdracht, de hooks en de sub-agents
  • Het eigen naslagwerk van de gebruiker, Claude Code, het volledige naslagwerk, geschreven voor deze versie
← Alles uit de vaultVul de intake in →